| Terwijl het buiten sinds jaren niet zo koud was en men de temperatuur in de zaal ook amper op peil wist te houden vonden in De Marke vandaag toch vooral hartverwarmende gebeurtenissen plaats. De Weide E9 sloot op grandioze wijze de zaalcompetitie af door voor de vijfde keer op rij beide wedstrijden van de dag te winnen en daarbij ook nog eens de nul te houden! Dertig punten uit tien wedstrijden en 33 doelpunten voor en geen enkele tegen, een superprestatie!
door Peter Jan Brongers,
Voor het zover was, moest er natuurlijk nog wel wat gebeuren. In de aanloop naar de wedstrijddag werd de coach bijna wanhopig toen na Willem ook Thom en Evan zich afmeldden voor de tweede wedstrijd vanwege een kinderfeestje. Waarom dat geen week later kon? Tja, daar gaan wij niet over.... Gelukkig bleef het bij deze drie zodat er voor de wedstrijd tegen Ruinen precies genoeg jongens overbleven. Maar de druk op de eerste wedstrijd werd nu wel extra groot: hoe mooi zou het zijn om het kampioenschap dan al veilig te stellen! Mooi voor de verjaardagvierders om daarbij te kunnen zijn, maar ook mooi voor de zes achterblijvers om niet in de laatste wedstrijd nog die punt te moeten pakken.
In de eerste wedstrijd moest het dus gebeuren, en dat was uitgerekend tegen onze vrienden, -en voor het moment rivalen-, van de E7.De leiding had zich al dagenlang het hoofd gebroken over de beste opstelling voor deze wedstrijd. In alle varianten gingen zij uit van Job als sluitpost. Niet wetende dat Job een blessure aan zijn arm had... Maar gelukkig wilde Job het toch proberen in het doel, waarvoor we hem bijzonder dankbaar zijn. En met een paar cruciale reddingen deed Job het daar uitstekend!In het veld startten we met Evan (vast), Willem en het blok David/Maik/Maarten. Na vijf minuten werd Thom de laatste man en vormde Willem samen met Dion en Max het tweede blok; zo hadden we de hele wedstrijd een gedegen opstelling met op elke positie genoeg kwaliteit om de klus te klaren.
In topwedstrijden hoef je niet perse veel te scoren, als je het verschil maar weet te maken. En dat deed de E8 met een fantastisch doelpunt al vrij vroeg in de wedstrijd. Willem kon uithalen, maar zag dat Evan vrij stond en speelde hem de bal. Onmiddellijk gingen er twee E7-spelers op Evan af, maar Evan zag dat hierdoor Maarten helemaal vrij voor het doel kwam te staan, waarna hij een geweldige assist aan Maarten gaf, die de bal alleen nog maar hoefde binnen te tikken. Op zich geen spectaculaire goal, maar wel een klassegoal, waaraan het succesverhaal van de E9 valt af te lezen. Namelijk het verhaal van een groep jongens die het goed met elkaar kunnen vinden, waar iedereen elkaar respecteert en waar iedereen weet wat z’n plek en z’n kwaliteit is. Dat uit zich op dit soort momenten in het geweldige samenspel, een mooie goal en dus een verdiende overwinning!Het verdere verloop van de wedstrijd was ook zeer attractief, met hier en daar de kans op de 2-0, maar met ook een enkele gevaarlijke counter van de tegenstander. Maar zoals gezegd, Job stond zijn mannetje. Zodat het uiteindelijk 1-0 bleef en dat was genoeg. Na de zoemer waren we KAMPIOENEN!
En zo konden Evan, Thom en Willem trots en met een gerust hart naar hun feestje gaan. En behangen met een fraaie medaille, door Erik uitgereikt na een evenzo fraaie speech (heb ik van horen zeggen). Erik, super bedankt dat je dit weer geregeld hebt!
En dus hadden Maik, Job, Maarten, David, Dion en Max de gelegenheid om er de tweede wedstrijd nog een klein voetbalfeestje van te maken. Helaas voor Ruinen, maar zij moesten er aan geloven. Al na tien seconden werd de 0-1 gemaakt. Dit deed Job zo snel, dat hij het zelf achteraf nog nauwelijks kon geloven. En toen kwam Dion op dreef: drie keer achter elkaar prikte hij de bal erin: één mooi hard schot, één afmaker na een combinatie met Maarten en Maik, en één uit een corner van David. David tekende voor de 0-5 en de 0-6 (waarbij Max met een snelle uittrap, Dion, Job en Maarten allen een belangrijke rol speelden) en het was Maik die, na aangeven van David en Dion, met de prachtige 0-7 het doelpuntengala afsloot.Wat een heerlijke pot was dit! Waarbij er na afloop terecht nog een applaus was voor Max, die bereid was deze wedstrijd te keepen en daarbij met een paar prachtige reddingen de nul ook nog wist vast te houden!
Spelers, leiding, ouders en andere trouwe supporters: iedereen gefeliciteerd met dit kampioenschap en bedankt voor al jullie inbreng! Nu even een paar weekjes geen wedstrijden en dan maar eens zien wat voor tegenstanders de KNVB voor ons in petto heeft voor de voorjaarscompetitie!
|